Ερμηνεία Κυπριακού Εφετείου της έννοιας ‘διαφορές από σύμβαση εργασίας’ του Άρθρου 20 του Κανονισμού 1215/2012 Βρυξέλλες Ια για την διεθνή δικαιοδοσία

Η απόφαση του Εφετείου, ημερομηνίας 9 Απριλίου 2025, αφορά έφεση (E210/21) Κυπριακής εργοδότριας εταιρείας εναντίον απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, με την οποία είχαν ακυρωθεί τα διατάγματα σφράγισης και επίδοσης κλητηρίου εντάλματος προς τον εφεσίβλητο, μόνιμο κάτοικο Ελλάδας τον οποίο εκπροσώπησε το γραφείο μας τόσο πρωτόδικα όσο και κατ’ έφεση. Το Εφετείο εξέτασε εκ νέου το ζήτημα διεθνούς δικαιοδοσίας με βάση τον Κανονισμό (ΕΕ) 1215/2012, καθώς και τη νομική φύση των επίδικων συμβάσεων.

Το Εφετείο συμφώνησε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι οι συμφωνίες εκπαίδευσης και η σύμβαση εργασίας του εφεσίβλητου ήταν ουσιαστικά αλληλένδετες, αφού η εκπαίδευση παρεχόταν με αντάλλαγμα την αποκλειστική παροχή εργασίας για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Επομένως, η επίδικη απαίτηση δεν μπορούσε να απομονωθεί από το εργασιακό πλαίσιο, καθώς η διεκδίκηση μέρους του κόστους εκπαίδευσης προέκυπτε από την κατ’ ισχυρισμό παραβίαση της εργασιακής υποχρέωσης.

Με βάση την ενωσιακή νομολογία που επικαλέστηκε ο Εφεσίβλητος, η έννοια της “διαφοράς σχετιζόμενης με ατομική σύμβαση εργασίας” ερμηνεύεται ευρέως και αυτοτελώς στο πλαίσιο του Κανονισμού. Αυτό σημαίνει ότι δεν περιορίζεται μόνο στη σύμβαση εργασίας καθαυτή, αλλά καλύπτει και κάθε συναφή σύμβαση που συνδέεται λειτουργικά με αυτήν.

Το Εφετείο έκρινε ότι, επειδή η διαφορά εμπίπτει στο Τμήμα 5 του Κανονισμού (Άρθρα 20–24), εφαρμόζεται η ειδική ρύθμιση που προστατεύει το εργαζόμενο μέρος.

Βάσει του Άρθρου 22(1), ο εργοδότης μπορεί να ασκήσει αγωγή εναντίον του εργαζομένου μόνο ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους όπου ο εργαζόμενος έχει την κατοικία του. Στην προκειμένη περίπτωση, η κατοικία του εφεσίβλητου ήταν στην Ελλάδα· συνεπώς, δικαιοδοσία είχαν αποκλειστικά τα ελληνικά δικαστήρια.

Η εφεσείουσα είχε επικαλεστεί όρο στις συμφωνίες εκπαίδευσης που προέβλεπε αποκλειστική δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Το Εφετείο επιβεβαίωσε ότι, σύμφωνα με το Άρθρο 23 του Κανονισμού, παρόμοια ρήτρα ισχύει σε εργασιακές σχέσεις μόνο εάν συμφωνηθεί μετά τη γένεση της διαφοράς, προκειμένου να προστατεύεται ο εργαζόμενος ως ασθενέστερο μέρος.

Επειδή ο όρος είχε συμπεριληφθεί προγενέστερα, ήταν ανίσχυρος και δεν μπορούσε να μεταβάλει τη διεθνή δικαιοδοσία.

Τέλος, το Εφετείο απέρριψε τον ισχυρισμό της εφεσείουσας ότι δεν ήταν ορθό να εξεταστεί η δικαιοδοσία στο στάδιο της αίτησης ακύρωσης του κλητηρίου εντάλματος. Υπογράμμισε ότι η ύπαρξη διεθνούς δικαιοδοσίας αποτελεί αναγκαίο στοιχείο για την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως καλής βάσης αγωγής, σύμφωνα με τους παλιούς Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας (Δ.6)

Κατ’ επέκταση, το Εφετείο έκρινε όλους τους λόγους έφεσης αβάσιμους και:

Από την ενδελεχή έρευνα του γραφείου μας κατά την προετοιμασία της ακρόασης τόσο της πρωτόδικης αίτησης όσο και της έφεσης, δεν προέκυψε απόφαση δικαστηρίου κράτους μέλους της ΕΕ που να ερμήνευσε την συγκεκριμένη έννοια του Άρθρου 20 του Κανονισμού, επομένως η εν λόγω Κυπριακή απόφαση είναι κατά πάσα πιθανότητα η πρώτη που πραγματεύεται και απαντά απευθείας στο ερώτημα κατά πόσο διαφορές που πηγάζουν από συμφωνητικά εκπαίδευσης εργαζομένων αποτελούν ‘διαφορές από σύμβαση εργασίας’. Την ερμηνεία αυτή υποστήριξε σθεναρά το γραφείο μας με αναφορά σε νομολογία του ΔΕΕ αναφορικά με τους κανόνες ερμηνείας νομοθετικών κειμένων της ΕΕ, στο όλο σύστημα και φιλοσοφία του Κανονισμού και σε Αγγλική νομολογία που πραγματευόταν διαφορετικά πλην όμως αντίστοιχα ερωτήματα.

Την υπόθεση χειρίστηκε, πρωτοδίκως και ενώπιον του Εφετείου, η δικηγόρος του γραφείου μας, Χριστιάνα Μάρκου.

__________________________________________________________

The judgment of the Court of Appeal dated 9 April 2025 concerns an appeal lodged by a Cypriot employer-company against a decision of the District Court of Larnaca, by which the orders sealing and serving a writ of summons upon the Respondent — a permanent resident of Greece, represented by our firm both at first instance and on appeal — had been set aside. The Court of Appeal re‑examined the issue of international jurisdiction under Regulation (EU) 1215/2012, as well as the legal character of the agreements at issue.

The Court of Appeal concurred with the first‑instance Court that the training agreements and the Respondent’s employment contract were intrinsically interconnected, as the training was provided in consideration for the exclusive provision of labour for a defined period. Consequently, the disputed claim could not be detached from the employment relationship, since the employer’s claim for reimbursement of part of the training costs arose from the alleged breach of the Respondent’s employment obligations.

Relying on the EU jurisprudence invoked by the Respondent, the Court reaffirmed that the notion of a “matters relating to individual contracts of employment” is interpreted broadly and autonomously within the framework of the Regulation. This interpretation extends beyond the employment contract per se and encompasses any ancillary agreement that is functionally linked to it.

The Court held that, because the dispute falls within Section 5 of the Regulation (Articles 20–24), the specialised protective regime applicable to employees is engaged. Pursuant to Article 22(1), an employer may initiate proceedings against an employee only before the courts of the Member State in which the employee is domiciled. In the present case, the Respondent’s domicile was in Greece; therefore, exclusive jurisdiction lay with the Greek courts.

The Appellant relied on a clause in the training agreements that conferred exclusive jurisdiction on the District Court of Larnaca. The Court of Appeal confirmed that, under Article 23 of the Regulation, such a jurisdiction clause is valid in employment relationships only if agreed after the dispute has arisen, reflecting the protective rationale afforded to the employee as the weaker party. As the clause in question pre‑dated the dispute, it was deemed invalid and incapable of altering the applicable rules of international jurisdiction.

The Court further rejected the Appellant’s submission that jurisdiction should not have been determined at the stage of the application to set aside the writ of summons. It emphasised that the existence of international jurisdiction is an essential component of establishing a prima facie good cause of action under the former Rules of Civil Procedure (O.6).

Accordingly, the Court of Appeal dismissed all grounds of appeal as unfounded and:

-confirmed that the matter falls within the category of “disputes relating to individual employment contracts”;

-affirmed the exclusive jurisdiction of the Greek courts;

-upheld the first‑instance setting aside of the sealing and service of the writ of summons.

Following the extensive research undertaken by our firm during the preparation for both the first‑instance hearing and that of the appeal, no judgment of any EU Member State court was identified which had interpreted this specific concept in Article 20 of the Regulation. It therefore appears likely that this Cypriot judgment is the first to address directly whether disputes arising from employee training agreements constitute “matters relating to individual contracts of employment”. This interpretation was advanced robustly by our firm, by reference to CJEU case law on the interpretative principles governing EU legislative instruments, to the structure and underlying philosophy of the Regulation, and to English jurisprudence addressing different but analogous issues.

The case was handled, both at first instance and before the Court of Appeal, by our firm’s lawyer, Christiana Markou.